AY IŞIĞINDA AĞAÇ GÖLGESİ

gecenin en karanlık yeri

Ana Sayfa
Ay Işığında Ağaç Gölgesi
Ziyaretci Defteri

İşte en sevdiğim 2 anlatımım bunların devamı gelecek bir çırpıda okunan ama kısa olduğu için belkide o kadar yoğun.Umarım sizde beğenirsiniz.

Gönderen SeliM Hiç yorum yok:

Kaydol: Kayıtlar (Atom)

BİRA ŞİŞESİNİN SIRLARI

Bir bira şişesiydi sıradan bakış açılarından gördükleri. Oysa bana öyle görünmezdi. Her elimi attığımda o soğuk şişeye, ellerini tutmuşçasına hisler yayılırdı tüm benliğime. Ama o ellerin sıcağını da bilmiştim. Doya doya tutmak nasip olmadı aslında , yine de yanımdayken sıcağını hissederdim.Şişenin ağzı parlardı loş ışıkta. Dudakların gibi parlaktı. Her ağzıma getirdiğimde sanki senin dudaklarındı dudağıma değen. Soğuktu. Ama ben bilemedim dudağının ne sıcağını nede soğuğunu. Sadece lanet okudum kendime o an şişenin kapağını ağzımla açtığım için. Acıdım. Kahroldum.Herkes bira içerdi o şişelerden ben ellerinden ve dudaklarından sevdayı yudumlamışım. Bunu da bilemedim.yanında çerez niyetine bütün güzel yanlarını da almışım… aslında öyle olmamalıydı. Bende istemedim. O bira sadece mideme inmeli ve yok olup gitmeliydi daha önce de olduğu gibi.Olmadı. Kanıma karıştı ve tüm hücrelerimi dolaşıp sonunda kalbime ulaştı.Damarımdaki kana dur diyemezdim.Söz dinletemezdim. Sevdanla sarhoş oldum. Herkes bira çarptı dedi. Sen de dahil.Tüm sarhoşlar gibi saçmaladım belki. Beklide çekilmez oldum. Ama benimki öyle alkol sarhoşluğu değildi. Herkese söyledim anlatamadım. Herkes sarhoş dedi. Ben aşıktım.Olmaz böyle bakmak dünyaya. Denize deniz , kuşa kuş diyerek geçmek olmaz. Baktın mı denize tüm mavisini görürüm ben , tüm derinliğine bakarım. Gördüğümde kuşu kanatlarına dolan tüm havayla bütün bir gökyüzüyle görürüm. Ve gördüğümde seni…Baktığımda gözlerine… anlayabilir misin ?

Anlayabilir misin bira şişesine kattığım anlamları,sırları ?!

KIRMIZI VE MAVİ’ye

Gece kör karanlıkta kaldım da,aydınlık ararken senin etrafında,bilmeden alevi olmayan bir ateşe düştüm. Yandım görünmeden olmayan alevlerde hiç tütmeden ve sessizce. Ama seni ısıtamamışım. Isıtamamışım kalbini tüm yansamda bir kibrit alevi kadar olamamışım. İnanamadım…
Yanarken ağlamak geldi içimden tutmadım kendimi. Söndüm sonunda gözyaşımla.söndüm bilmediğim,seninde bilmediğin rüzgarlarla. Oysa ellerinle –vura vura da olsa- sen söndüreydin ya. Ya da sende tutmasaydın kendini. Ağlasaydın.
Anladım artık. Ne yazık ki bu karanlıktan tek başıma çıkacağım. Bir mum yakmak lazım. Eritip birkaç damla onu kendi bedeninden parçalar üzerinde dik tutmak. Söndürür onu da belki bilmediğimiz acemi bir rüzgar ama olsun. Umuda sarılmak lazım ve unutmamak ; hani o gözlediğimiz şafaklar ve ardından yeni sabahlar. Onlar hep karanlıkla başlar.
Birlikte olamayacağımıza inandın. Olmazdı senin için. Belki burçlarımız uyuşmuyordu,belki de bazı huylarım kötüydü sen mükemmeliyetçiyken. Belki de sen kırmızıdır derken aşkın rengine ben mavide ısrarcıydım. Tüm bunlar mazeret olabilirdi senin için. Karanlık derdin, imkansız derdin. Bense imkansız denilen hiçbir şeyin olmadığına inanmıştım.
Aydınlığın başlangıcı karanlıktır. Ama karanlık ancak aydınlık biterse vardır ve hep vardır.
Sen olmaz dedin. Olumsuzluklardan korktun,hep varolan karanlıktan ve ben tekrarladım durdum :

Sabahlarımın ilk saatleri hep karanlıktır. İstendiğinde karanlığı yok eden lambalarda vardır. Yada kendi bedeninden parçalar üzerinde dik duran bir mum ,tüm rüzgarlardan koruyabileceğin.
İnandıramadım.

Haybeden, Hakkaten GERÇEKÜSTÜ Aşk (Başlık sahibi Yılmaz Erdoğan)

Ne kadar uzak kalmışımki ki sana,
Ayırdım kendi kendimi senden.
Hasretinle çok geceler uyandımda sonra,
Baktım yaklaşamamışım sıyrılıp kendimden.

Sen anlamazsın diye bu şiiri,
Bu satıra işte bu kelimeyi koydum.
Bir gün hiç umulmadık bir anda hatırlatır belki.
Bir mucize beklemek benim yaptığım.Yeter yoruldum.

İstemiyorum kalbimide, şiirimide.
Acı çekiyorum. Ben böyle yalnız kalışların adamı,
Sensiz ve sana hasret zamanların gözü yaşlı çocuğu değilim.
Değildim.
Seni bana uzak kılan bu duygu tanınmaz benim uygar aşkımın hükmettiği
- bu körpe uyanışta.
Ve ulaşmasa sesim ne çıkar.
Ben yine sayende koklayıp havayı
Kimse seni beğenmezken bile seni hissettim ya.

Bir deniz kızı gördüm gölgesi düşmüştü gölgene
Sen yürüdün o yüzdü,
Aklıma seni düşürdüğüm her an, bakışının değdiği her bir yerde.

Ki bazen ben oldum yüzdüğün sular.
İşte o an gözlerin değildi o bir çift.
Bir göz öyle anlamlı olamazdı ve öylesine silemezdi zamanı.
Neye benzetsem eksik kaldı.
Neyi koymaya kalksam yerine bir türlü olmadı.
Bu kadar anlam beni bile zorladı
bir düşün !

Sonunda tüm göz göze gelişlerime rağmen,
Gerçek olmadığına inandım.
Seni derinlerde bırakıp uzaklaşacağım,
Sen orda kalabalıkta ve benden bihabersin.
Bense, yalnız.

Benim için ya bulutların üstünde yada suyun altında derinde
Güzel hayat.
Uçuruyorsa göklere
Ve aşk sürüklüyorsa derinlere
Hayat seninle
Güzel hayat.

Önceki Sayfa

Harikalar Tic. teması. Blogger tarafından desteklenmektedir.